Od blisko dziesięciu lat w czołówce najlepszych skoczków. Takich zawodników trzeba bez reszty podziwiać. Nie sztuką jest być gwiazdą jednego sezonu, ale wciąż zachwycać przyzwyczajonych do sukcesów wymagających fanów. W XXI wiek polskie skoki weszły z wielkim impetem. Na przełomie roku eksplodowała forma naszego orła z Wisły. 49 Turniej Czterech Skoczni był popisem jednego aktora. Cały świat skoków ogarnęła konsternacja. Nikomu nieznany skoczek z Polski nagle przeskakiwał plejadę gwiazd tego sportu o kilka metrów. Zwycięstwo w T4S było dopiero początkiem jego dominacji. Kolejne zawody Pucharu Świata utwierdzały nas w przekonaniu, że nasz rodak posiada nieprzeciętny talent. Dotychczasowy dominator, Niemiec Martin Schmitt musiał zadowolić się drugą lokatą. Adam kończył sezon 00/01 jako dwukrotny medalista Mistrzostw Świata zwycięzca T4S oraz triumfator Pucharu Świata. Przed kolejnym sezonem oczekiwania były niemniejsze. Zwłaszcza, że był to rok olimpijski.

Polak znów nie miał sobie równych w generalnej klasyfikacji PŚ. Jednak kulminacyjny moment sezonu nie był okresem jego dominacji. Rywalizację w Salt Lake City zdominował błyskotliwy Szwajcar Simon Amman. Na średniej skoczni Małysz pokonał jeszcze Niemiec Sven Hannawald. Dwa medale olimpijskie bez wątpienia były sukcesem, ale w głębi duszy każdy liczył na złoto. Następny rok, był jak sinusoida. Małysz nie błyszczał, ale w najważniejszym momencie odrodził się jak feniks z popiołów. Zdobył dwa złote medale MŚ w Predazzo i po raz kolejny potwierdził, że nie ma sobie równych. Siłą rozpędu zdobył też trzecią kryształową kulę. Kolejne lata to lekki regres formy mistrza. Co prawda wciąż bywał w czołowej 10, ale jego skokom brakowało błysku. Wszystko zmieniło się po przyjściu Hannu Lepistoe. Adam Małysz znów latał najdalej, dołożył do swojej kolekcji kolejne złoto MŚ oraz czwarty Puchar Świata. Do kolekcji brakuje mu tylko olimpijskiego złota. Szansa nadarzy się podczas IO w Vancouver. Choć rywale będą mocni nasz mistrz nie jest bez szans. Za tyle lat w ścisłej czołówce ten medal należy mu się jak mało, komu.

Z kraju, a może z zagranicy? Nie było jednoznacznej propozycji. Ostatecznie zaszczyt ten przypadł byłemu trenerowi Lecha Poznań Franciszkowi Smudzie. Zadanie przed nim postawione jest jednoznaczne. Przygotować i udanie pokierować drużyną podczas Euro 2012, które odbędzie się w Polsce i na Ukrainie. Wbrew pozorom to naprawdę duże wyzwanie. Jeśli przeanalizujemy potencjał naszego futbolu, to naprawdę nie ma widoków na wielkie granie w najbliższych latach. Nasze kluby odpadają we wstępnych fazach europejskich pucharów, poziom ligi jest niski, próżno szukać naszych piłkarzy w cenionych klubach europy. Wychodzi na to, że naszej kadrze bardziej potrzebny jest cudotwórca. Smuda jednak, pozostaje głuchy na głosy malkontentów robi swoje. Zapewnia, że nada swojej drużynie styl i charakter, którym zawsze odznaczały się drużyny, które prowadził.

Wystarczy przecież przywołać grę Lecha Poznań w 2008 roku. Porywający styl i emocjonujące boje z Austrią Wiedeń czy Feyenordem zakończone zwycięstwami. Pierwszym krokiem Smudy było odmłodzenie kadry. Szanse dostała młodzież. Przeanalizujmy, zatem poszczególne formacje. Jeśli chodzi o obsadę bramki problemu nie ma. Są Łukasz Fabiański i Tomek Łuszczak, w obwodzie zostaje jeszcze Artur Boruc, który jeśli uporządkuje tylko życie prywatne pewnie znów będzie numerem 1 w kadrze. Największy problem mamy defensywą. Każda pozycja stanowi niewiadomą. Sadlok, Żewłakow, Piotr Brożek i Grzegorz Wojtkowiak. Czy to będzie mur nie do przejścia? Realnie patrząc trudno w to wierzyć. Ale lepszych kandydatów po prostu nie mamy. Trochę lepiej jest w drugiej linii: Dudka, Murawski, Obraniak czy Błaszczykowski gwarantują w miarę wysoki poziom. Zwłaszcza występujący w Lille, Obraniak jest kreowany na przyszłego lidera tej drużyny. W ataku pozostają Robert Lewandowski, Paweł Brożek i Ireneusz Jeleń. Wybór snajpera będzie najpewniej uzależniony od obranej strategii na dane spotkanie. Jak widać materiał ludzki jakim dysponuje Smuda nie powala na kolana. Pozostaje wierzyć w warsztat tego szkoleniowca i w przychylność niebios latem 2012 roku.

Kto by nie znał takich nazwisk jak Maradona, Pele, czy Cristiano Ronaldo. Ludzie w czasach ich świetności szaleli na ich punkcie. Z piłką potrafili wyczyniać takie rzeczy, o jakich inni mogli tylko pomarzyć. To dla nich ludzie zjawiali się na wszystkich stadionach świata, aby oglądać piękną, zespołową grę. Piłka nożna to nie tylko same gwiazdy, na świecie są miliony zarejestrowanych piłkarzy, obecnie praktycznie w każdym kraju istnieje kilka lig, w których mogą grać profesjonalne zespoły. Piłka nożna dla wielu osób znaczy coś więcej niż sport, to jest całe ich życie. Młodzi chłopcy marzą, aby zostać piłkarzami w przyszłości i grać w wielkich klubach Europy. W Europie są najlepsze kluby na świecie, mają one znakomite zaplecze sportowe, oraz także materialne. Wyposażone są w różnego rodzaju ośrodki treningowe, stadiony. To wszystko kosztuje miliardy, ale ludzie inwestują w piłkę nożną, ponieważ jest to bardzo opłacalne. Wystarczy spojrzeć jakie dochody przynoszą zyski z biletów w największych ligach europejskich. Do takich zalicza się liga angielska, hiszpańska, włoska, francuska. Tam kluby same generują zyski, do tego dochodzą sponsorzy, prawa do oglądania meczów w telewizji. To wszystko składa się na wielki budżet klubów piłkarskich na całym świecie. Ogromne pieniądze pozwalają na sprowadzanie coraz to lepszych piłkarzy, a to daje jeszcze lepsze widowisko.

Wszystko w piłce nożnej obraca się wokół pieniędzy. Ale aby wspiąć się na szczyt trzeba od czegoś zacząć. Dlatego szuka się jak najlepszych młodych piłkarzy, i kształtuje się ich na wychowanków danego zespołu. Oni będą decydować o sile drużyny, za parę lat.

Gdziekolwiek są miejscowe drużyny, które choć może nie grają najlepiej, nie tworzą pięknych zespołowych akcji, tułają się po niskich ligach. To i tak te zespoły posiadają swoich kibiców. Są to zorganizowane grupy ludzi, którzy stawią się na każdym meczu, w obojętnie jaką pogodę i nawet na najgorszy mecz. Przyjdą oni dlatego, bo to kochają. Może kibice takich gorszych zespołów są lepsi od tych swoich kolegów kibicującym lepszym zespołom. Pokazuje to, że nawet w złej sytuacji, gdy klub jest w tarapatach nie odstawią się od niego. Piszę o kibicach dlatego ponieważ oni są częścią tego sportu. Częścią piłki nożnej. To dla nich przecież piłkarze grają, bez tej całej otoczki medialnej, ten sport by nie przynosił takich zysków i mało ludzi by go uprawiało. Jednak jeżeli jest coś co sprawia przyjemność to trzeba to robić. Przykłady piłkarzy, którzy osiągnęli już wiek w którym ciężko o znakomitą kondycje pokazują jak Ci ludzie kochają robić to co robią. Piłka nożna to już nie tylko zarabianie na utrzymanie siebie, lecz także jest to pasja. Pasja bez której ciężko żyć. Ciężko jest wypełnić tą lukę. Piłkarz który stawiał się codziennie na treningi, nagle kończy karierę i postanawia wieść spokojne życie. Ciężko byłoby każdemu się tak przestawić.

Dlatego piłka nożna jest tak piękna, grają w nią dzieci na osiedlu, oraz wielkie sławy ze świata sportu. Zasady wszędzie są te same, umieścić piłkę w bramce przeciwnika. Może prostota, może widowiskowość, a może jeszcze coś innego sprawiło, że football jest na świecie tym czym jest. Ciężko znaleźć osobę na świecie, która nigdy nie grała w ten piękny sport.

Niby łatwa sprawa, jednak często przez cały okres gry, czyli 90 minut pada tylko jedna bramka. Czasem w ogóle piłka nie znajdzie drogi do siatki. Najczęściej tak jest gdy gra jest zacięta, a drużyny prezentują wyrównany poziom. Kibice chcieliby oglądać najczęściej grad bramek. Ponieważ to daje najlepsze emocje. Sprawia radość, a także zespoły zdobywają punkty do ligowej tabeli i pną się po zwycięstwo w rozgrywkach. Nic nie cieszy bardziej niż obejrzenie pięknego meczu na stadionie, gdy wygrywa twoja ulubiona drużyna. Niby prosta gra, uczestniczy w niej naraz 22 zawodników. Ale na świecie zarejestrowanych ludzi uprawiających ten sport profesjonalnie jest około trzystu milionów. Tak, są to ogromne liczby. Widać jak ten sport rozwinął się przez dziesiątki lat swojego istnienia. Piłka nożna jest dyscypliną olimpijską już od 1900 roku. Wiele narodowych federacji jeszcze wtedy nie istniało. Dlatego co cztery lata udział brały praktycznie te same drużyny.

Ale po za olimpiadą na co dzień były rozgrywki o mistrzostwo danego kraju. Kluby grały ligę przez cały rok, a na końcu ten kto zebrał najwięcej punktów wygrywał puchar. Te zasady obowiązują po dziś dzień. Jednak w każdy kraju lig jest więcej niż było w tamtych czasach. Są inne zasady, piłkarze są inni. Dużo rzeczy się pozmieniało przez tak długi okres czasu. Początek piłki nożnej oscyluje na połowę XIX w., a miało to miejsce w Anglii. Wtedy zainaugurowano pierwsze rozgrywki, a także ustalono zasady, które zostały spisane. Po to oczywiście, aby wszędzie były takie same i obowiązywały każdego. Do teraźniejszych czasów zmieniły się i one, ale przecież od tamtego okresu minęło już bowiem około 150 lat. Piłka nożna jest obecnie najpopularniejszym sportem na świecie, ma ona znakomitą tradycję i oby tak zostało.

Ostatecznie jednak w finale nie dali radu Włochom. Teraz Azzurri wcale nie jadą do RPA w roli faworytów. Szkielet drużyny podczas Euro 2008 rozsypał się. Tamten turniej wykreował nowych faworytów i potencjalne gwiazdy MŚ 2010. Przyjrzyjmy się głównym kandydatom do złota w RPA. Na pierwszy ogień Europa. Dobra gra w eliminacjach, doświadczeni piłkarze, świetny trener i żądza rewanżu za nieudane eliminacje ME 2008. Anglicy bez wątpienia będą się liczyć. Tacy zawodnicy jak Gerrard czy Rooney w pełni dojrzeli do wielkich wyzwań, jakim bez wątpienia są, MŚ. Stać ich spokojnie na półfinał. Hiszpania, mistrz europy 2008 również jest zaliczana do ścisłego grona ekip, które będą rozdawać w Afryce karty. Znakomicie zbilansowana drużyna z fantastyczną parą środkowych pomocników Xavi, Iniesta jest w stanie wygrać z każdym, Jeśli w dobrej formie będą snajperzy Villa i Torres, to ekipa z południa Europy może nie znaleźć pogromcy i potwierdzić swoją pozycję w futbolu.

Tradycyjnie już nie można zapominać o dwóch ekipach z Ameryki Południowej. Na tą chwilę większe szanse daje się ekipie prowadzonej przez Dungę. Powód jest bardzo prozaiczny, gra Argentyńczyków w eliminacjach była tragiczna i awans w dużej mierze zawdzięczają szczęściu. Należy pamiętać jednak, że takie turnieje rządzą się swoimi prawami. To całkiem inna bajka niż kwalifikacje. A potencjał Argentyna ma ogromny. Siła ognia robi ogromne wrażenie. Tacy zawodnicy jak Carlos Tevez. Lucho Gonzales czy zwłaszcza Leo Messi są w stanie rozmontować każdą defensywę świata. Niech nikogo, więc nie zdziwi udział podopiecznych Maratony w decydującej rozgrywce. Brazylijczycy, o których wspominałem już powyżej oprócz argumentów sportowych, wierzą w przesąd, który sprawdza się od wielu lat. Jeśli, MŚ odbywaly się poza Europą to najcześciej oni nie mieli sobie równych. Oczywiście popierają tą tezę swoim potencjałem ludzkim. Kaka, Pato, Maicon czy Daniel Alves znaleźliby sobie miejsce w każdej drużynie świata. Wymieniając faworytów nie wolno zapomnieć też o ekipie Niemiec. Nasi zachodni sąsiedzi nie grają może pięknie, ale do bólu skutecznie. Tak po krótce wygląda analiza szans faworytów podczas MŚ w RPA.

Prostota tej gry jest wręcz pomocna, dzięki prostym zasadą grać można w każdym zakątku świata. Boisko ma wymiary: długości 90-120 m, a szerokości 60-90 m, ale nie może być kwadratem. Te normy tyczą się oczywiście rozgrywek profesjonalnych. Ponieważ amatorzy, oraz normalni ludzie chcący sobie pograć dla relaksu, mogą grać na boiskach o zupełnie innych wymiarach i proporcjach. Bramki muszą mieć standardową wielkość, czyli 7,32 m szerokości, na 2,44 m wysokości. Jeżeli boisko jest mniejsze, to oczywiście lepiej, gdy i bramki są stosownie mniejsze, aby komfort gry był duży i bramkarz, aby miał szansę na obronę. Na boisku jednocześnie może występować w jednej drużynie 11 zawodników, w tym bramkarz. Sędzia może ukarać piłkarza kartką żółtą, bądź czerwoną. Ta druga powoduje, że na boisku zostaje jeden zawodnik mniej. Za ujrzenie przez piłkarza drugiej żółtej w jednym meczu, automatycznie arbiter wyrzuca zawodnika z boiska, pokazując mu czerwony kartonik. Za brutalne faule, osoby będące w komisji zawodów mogą przyznać dodatkowe kary finansowe, oraz zawieszenia w kilku następnych meczach. Wszystko to ma prowadzić do zmniejszenia stadionowego bandyctwa. Piłkarze dysponujący ogromną szybkością, często są podcinani na murawie. Muszą oni się obawiać o swoje życie, a to nie na tym polega gra w piłkę nożną. Groźne kontuzje nie jednokrotnie prowadziły do końca karier wielu znanych piłkarzy.

Większość najważniejszych zasad przytoczyłem, to jest ważne do posiadania jakiegokolwiek pojęcia o tym sporcie. Do rodzajów rozgrywek należy system ligowy, oraz pucharowy. W ligowym, każdy zespół gra z każdym, a w pucharowym przegrany odpada, a zwycięzca przechodzi dalej, aż do wywalczenia triumfu przez jeden z zespołów biorących udział w całym pucharze. Często jest tak, że do toczonej ligi na danym poziomie przyłączany jest puchar w którym biorą udział wszystkie zespoły z danego kraju.

Nikt nie znosi rutyny. Wszyscy podczas oglądania meczu zawsze podświadomie kibicujemy temu teoretycznie słabszemu. Bowiem nic nie rozpala wyobraźni bardziej, niż spektakularna klęska murowanego faworyta. Przewidywalny rozwój wypadków na pewno na dłuższą metę nie zadowoli wybrednego fana.

On potrzebuje czegoś ekstra, jak sensacje i niespodziewane rozstrzygnięcia. W Plus Lidze siatkarzy, od kilku lat wydaje się, że mistrza znamy już przed rozpoczęciem rozgrywek. Tegoroczny sezon zapowiadał się na inny. W końcu konkurencja znacząco się wzmocniła a trzon ekipy z Bełchatowa miał być zmęczony po Lidze Światowej i Mistrzostwach Europy. Tymczasem na półmetku rundy zasadniczej wszystko było po staremu. Czoło tabeli nadal dla podopiecznych Jacka Nawrockiego. A jak będzie w fazie play-off? Podywagujmy nad szansami poszczególnych ekip. Jadar Radom, Pamapol Siatkarz Wieluń i Politechnika Warszawa. Te ekipy mają jeden cel. Ósma lokata i spokojne utrzymanie bez konieczności rozgrywania nerwowych meczów barażowych. Siódme miejsce raczej dla Olsztyna, któremu ani spadek, ani walka o wyższe cele raczej nie grożą. Słowem typowy średniak. Dalej kolejność jest niezwykle trudna do wytypowania. Teoretycznie z pozostałej szóstki najmniejsze szans miał mieć AZS Częstochowa. Jednak ekipa Grzegorza Wagnera pokazała, że pieniądze nie grają i młoda drużyna z pod Jasnej Góry pokonała Delectę oraz Resovię na wyjeździe. Kulminacyjnym momentem było starcie ze Skrą Bełchatów. Goście zostali rozbici 3-0. Jeśli akademicy ustabilizują swoją grę na pewno stać ich na czwórkę. Zawodzi Delecta. Tej drużynie najbardziej brakuje przyjęcia zagrywki i nawet sprowadzenie Richa Lambourna nie załatwiło sprawy. O awans do czwórki może być ciężko. Kolejne ekipy są niezwykle wyrównane i ich kolejność mogłaby być umowna.

Resovię, Zaksa czy Jastrzębie, każde z nich ma swoje atuty. Na korzyść Rzeszowian przemawia świetny rozgrywający oraz znakomici obcokrajowcy Akhrem i Oivanen. Minusem jest brak stabilności formy i nieuzasadnione przestoje w grze. Niemniej szansa na awans do finału, co najmniej spora. Spośród dwóch pozostałych drużyn trudno wytypować lepszą. Atutem Zaksy jest znakomita zagrywka oraz kombinacyjna gra pod kierunkiem Michała Masnego. Minusy to gorsze warunki fizyczne. Jastrzębski Węgiel to z kolei przeciwieństwo Kędzierzynian dobry blok i skuteczny atak to ich główne atuty. Jak ich ograć? Pocerować zagrywką Abramova. To najlepszy sposób by dobrać się im do skóry. Jak więc widać kandydatów na pogromcę Skry jest kilku, ale jak będzie w istocie? Czas pokaże.

Boom, jaki zapanował na siatkówkę w Polsce kilka lat temu trwa nadal. Każdy sukces wydaje się nawet konsumowany i rozpowszechniany ponad miarę. Przecież przy takich nakładach i zaangażowaniu władz, złoto ME w Turcji powinno zostać odebrane jako coś zupełnie naturalnego. Polski kibic czasem patrzy na poczynania naszych siatkarzy przez troszeczkę zaróżowione okulary. Nie dostrzega, że w naszym kraju jest też inna ekipa, która w sporcie zespołowym osiąga podobne sukcesy i zasługuje na wielki szacunek. Mam tu na myśli piłkarzy ręcznych i ich trenera Bogdana Wentę. Dwa medale MŚ, 4 miejsce podczas ME 2010 i piąta lokata na olimpiadzie w Pekinie. To chyba wystarczająca rekomendacja. Przyznam szczerze, że wystarczyło mi obejrzeć jeden mecz tych chłopaków, aby nabrać do nich wielkiego szacunku i to bez względu na wynik. Ich determinacja i zaangażowanie naprawdę może zrobić wrażenie. Oglądając ich grę podczas ME w Austrii w 2010 roku byłem pełen podziwu. Ekipa Bogdana Wenty szła jak burza, pokonując kolejnych rywali w dobrym stylu. Niepowodzenia przyszły dopiero w półfinale z Chorwacją przy wydatnej pomocy pary arbitrów z Norwegii. Tak rozbita psychicznie drużyna potem nie dała rady w meczu o trzecie miejsce solidnej drużynie Islandii. Naprawdę żal było patrzeć na smutne miny naszych szczypiornistów. Swoją postawą zasłużyli bez wątpienia na złoto. Ich determinacja podczas gry jest niespotykana. Niejednokrotnie decydują się grać na własną prośbę, aby tylko pomóc drużynie. Dobrym przykładem jest osoba Michała Jureckiego. Popularny `Dzidziuś` grał w tym turnieju z kontuzją. Każdy widział chyba jak wyglądała jego twarz. Jak gladiatora po zejściu z areny. Podkreślając poziom sportowy naszych szczypiornistów, należy dodać, że w przeważającej większości grają w Bundeslidze uważanej za najlepszą ligę świata. Co więcej są zawodnikami czołowych klubów i odgrywają tam kluczowe role. Każdy kibic piłki ręcznej jednym tchem wymieni nazwiska Bieleckiego, Tkaczyka, Jurasika, czy braci Lijewskich. To jedni z najlepszych na swoich pozycjach na świecie. Uporu i odporności na ból mógłby uczyć się od nich nie jeden zawodnik. Z całym szacunkiem dla Mariusza Wlazłego, jego urazy, przy obciążeniach, jakim poddawani są Jurecki i spółka są niczym. Każdy mecz to przecież wielka wojna, w której wielokrotnie w ruch idą łokcie. Tam nie ma miejsca na odpuszczanie.

Krzewienie kultury fizycznej wśród dzieci również jest bardzo ważne. Skądś przecież muszą się brać następcy przyszłych mistrzów. Tyle teraz słyszymy o wadach systemu szkolenia, ale ktoś musi je przyprowadzić na zajęcia, bo siłą niczego się nie osiągnie. Chętne do tego muszą być obie strony. Jeśli do chętnej pełnej sportowego zacięcia młodzieży dodamy mądrego nauczyciela i odpowiednią bazę treningową stworzymy podstawy do rozwoju sportu na wysokim poziomie. Przecież może z setki dzieciaków biegających po boisku w przyszłości wyrośnie nam nowy Boniek. Trzeba w to wierzyć i z całych sił wspierać ten projekt. Jeśli chcemy w przyszłości znaczyć coś w sporcie należy od razu wdrożyć w życie nowy program szkolenia i poprzeć go solidnym zapleczem finansowym. Doraźna inwestycje są tylko chwilowym ratunkiem. Takie zachowanie absolutnie nie ma przyszłości.

Tylko inwestycja od podstaw, czyli w młodzież przynieść nam znaczne profity. Wiele krajów Europy zachodniej tak postąpiło i teraz zbiera profity. Wystarczy spojrzeć np. na Holandię. Rokrocznie szkółkę Ajaxu Amsterdam kończą dziesiątki zdolnych zawodników, którzy potem z powodzeniem grają w mocnych ligach europejskich. Te wzorce powinny być kopiowane do naszych klubów. Oczywiście praca z młodzieżą nie jest istotna tylko w sporcie na poziomie wyczynu. Ważna też jest ze zdrowotnego punktu widzenia. Więcej dzieci na boiskach i w klubach sportowych to mniej skrzywień kręgosłupa czy wad wzroku. Nie ma nic lepszego niż umiejętnie kontrolowany wysiłek fizyczny. Warty rozpatrzenie jest też aspekt trudnej młodzieży. Jeśli dzieci te będą miały jak aktywnie spędzać wolny czas, podczas zajęć w klubach sportowych to nie będą zainteresowane używkami. Ich życie będzie wypełniał sport. I wtedy wszyscy będą zadowoleni. Będziemy mieć zdrowe i prawe społeczeństwo. A w zawodach rangi mistrzowskiej będziemy stale odgrywać kluczowe role. Może doczekamy się chwili, gdy dwa nasze kluby wystąpią w finale Ligi Mistrzów. Dziś wydaję się to abstrakcją., ale za kilkanaście lat, przy podjęciu odpowiednich kroków? Czemu nie?