Z kraju, a może z zagranicy? Nie było jednoznacznej propozycji. Ostatecznie zaszczyt ten przypadł byłemu trenerowi Lecha Poznań Franciszkowi Smudzie. Zadanie przed nim postawione jest jednoznaczne. Przygotować i udanie pokierować drużyną podczas Euro 2012, które odbędzie się w Polsce i na Ukrainie. Wbrew pozorom to naprawdę duże wyzwanie. Jeśli przeanalizujemy potencjał naszego futbolu, to naprawdę nie ma widoków na wielkie granie w najbliższych latach. Nasze kluby odpadają we wstępnych fazach europejskich pucharów, poziom ligi jest niski, próżno szukać naszych piłkarzy w cenionych klubach europy. Wychodzi na to, że naszej kadrze bardziej potrzebny jest cudotwórca. Smuda jednak, pozostaje głuchy na głosy malkontentów robi swoje. Zapewnia, że nada swojej drużynie styl i charakter, którym zawsze odznaczały się drużyny, które prowadził.

Wystarczy przecież przywołać grę Lecha Poznań w 2008 roku. Porywający styl i emocjonujące boje z Austrią Wiedeń czy Feyenordem zakończone zwycięstwami. Pierwszym krokiem Smudy było odmłodzenie kadry. Szanse dostała młodzież. Przeanalizujmy, zatem poszczególne formacje. Jeśli chodzi o obsadę bramki problemu nie ma. Są Łukasz Fabiański i Tomek Łuszczak, w obwodzie zostaje jeszcze Artur Boruc, który jeśli uporządkuje tylko życie prywatne pewnie znów będzie numerem 1 w kadrze. Największy problem mamy defensywą. Każda pozycja stanowi niewiadomą. Sadlok, Żewłakow, Piotr Brożek i Grzegorz Wojtkowiak. Czy to będzie mur nie do przejścia? Realnie patrząc trudno w to wierzyć. Ale lepszych kandydatów po prostu nie mamy. Trochę lepiej jest w drugiej linii: Dudka, Murawski, Obraniak czy Błaszczykowski gwarantują w miarę wysoki poziom. Zwłaszcza występujący w Lille, Obraniak jest kreowany na przyszłego lidera tej drużyny. W ataku pozostają Robert Lewandowski, Paweł Brożek i Ireneusz Jeleń. Wybór snajpera będzie najpewniej uzależniony od obranej strategii na dane spotkanie. Jak widać materiał ludzki jakim dysponuje Smuda nie powala na kolana. Pozostaje wierzyć w warsztat tego szkoleniowca i w przychylność niebios latem 2012 roku.

Gdziekolwiek są miejscowe drużyny, które choć może nie grają najlepiej, nie tworzą pięknych zespołowych akcji, tułają się po niskich ligach. To i tak te zespoły posiadają swoich kibiców. Są to zorganizowane grupy ludzi, którzy stawią się na każdym meczu, w obojętnie jaką pogodę i nawet na najgorszy mecz. Przyjdą oni dlatego, bo to kochają. Może kibice takich gorszych zespołów są lepsi od tych swoich kolegów kibicującym lepszym zespołom. Pokazuje to, że nawet w złej sytuacji, gdy klub jest w tarapatach nie odstawią się od niego. Piszę o kibicach dlatego ponieważ oni są częścią tego sportu. Częścią piłki nożnej. To dla nich przecież piłkarze grają, bez tej całej otoczki medialnej, ten sport by nie przynosił takich zysków i mało ludzi by go uprawiało. Jednak jeżeli jest coś co sprawia przyjemność to trzeba to robić. Przykłady piłkarzy, którzy osiągnęli już wiek w którym ciężko o znakomitą kondycje pokazują jak Ci ludzie kochają robić to co robią. Piłka nożna to już nie tylko zarabianie na utrzymanie siebie, lecz także jest to pasja. Pasja bez której ciężko żyć. Ciężko jest wypełnić tą lukę. Piłkarz który stawiał się codziennie na treningi, nagle kończy karierę i postanawia wieść spokojne życie. Ciężko byłoby każdemu się tak przestawić.

Dlatego piłka nożna jest tak piękna, grają w nią dzieci na osiedlu, oraz wielkie sławy ze świata sportu. Zasady wszędzie są te same, umieścić piłkę w bramce przeciwnika. Może prostota, może widowiskowość, a może jeszcze coś innego sprawiło, że football jest na świecie tym czym jest. Ciężko znaleźć osobę na świecie, która nigdy nie grała w ten piękny sport.

Niby łatwa sprawa, jednak często przez cały okres gry, czyli 90 minut pada tylko jedna bramka. Czasem w ogóle piłka nie znajdzie drogi do siatki. Najczęściej tak jest gdy gra jest zacięta, a drużyny prezentują wyrównany poziom. Kibice chcieliby oglądać najczęściej grad bramek. Ponieważ to daje najlepsze emocje. Sprawia radość, a także zespoły zdobywają punkty do ligowej tabeli i pną się po zwycięstwo w rozgrywkach. Nic nie cieszy bardziej niż obejrzenie pięknego meczu na stadionie, gdy wygrywa twoja ulubiona drużyna. Niby prosta gra, uczestniczy w niej naraz 22 zawodników. Ale na świecie zarejestrowanych ludzi uprawiających ten sport profesjonalnie jest około trzystu milionów. Tak, są to ogromne liczby. Widać jak ten sport rozwinął się przez dziesiątki lat swojego istnienia. Piłka nożna jest dyscypliną olimpijską już od 1900 roku. Wiele narodowych federacji jeszcze wtedy nie istniało. Dlatego co cztery lata udział brały praktycznie te same drużyny.

Ale po za olimpiadą na co dzień były rozgrywki o mistrzostwo danego kraju. Kluby grały ligę przez cały rok, a na końcu ten kto zebrał najwięcej punktów wygrywał puchar. Te zasady obowiązują po dziś dzień. Jednak w każdy kraju lig jest więcej niż było w tamtych czasach. Są inne zasady, piłkarze są inni. Dużo rzeczy się pozmieniało przez tak długi okres czasu. Początek piłki nożnej oscyluje na połowę XIX w., a miało to miejsce w Anglii. Wtedy zainaugurowano pierwsze rozgrywki, a także ustalono zasady, które zostały spisane. Po to oczywiście, aby wszędzie były takie same i obowiązywały każdego. Do teraźniejszych czasów zmieniły się i one, ale przecież od tamtego okresu minęło już bowiem około 150 lat. Piłka nożna jest obecnie najpopularniejszym sportem na świecie, ma ona znakomitą tradycję i oby tak zostało.

Dwa tytuły Mistrza Polskim, a jego posada wciąż jest niepewna. Powód? Brak sukcesów w Europejskich Pucharach. Dobra i skuteczna gra w lidze, nie przekonuje właściciela Białej Gwiazdy. On oczekuje porywających meczów jak za kadencji Henryka Kasperczaka z Parmą czy Lazio. Jednak, aby to było możliwe konieczne jest wzmocnienie składu.

Obecna drużyna może mieć nawet problemy z obroną pierwszej lokaty w lidze. Przeanalizujmy szanse na tytuł dla Wisły. Obsada bramki to już niekończący się serial, wciąż poszukiwany jest nowy bramkarz, tymczasem Mariusz Pawełek gra w wyjściowym składnie i co jakiś czas potrafi sprezentować rywalom gola. Formacja obronna wygląda, co najmniej solidnie. Najlepsza para stoperów Marcelo, Głowacki oraz solidni Alvarez i Piotr Brożek na skzydłach. Druga linia Wisły może zostać oceniona pozytywnie tylko w kwestii działań obronnych. Junior Diaz i Radosław Sobolewski świetnie nadają się do rozbijania ataków przeciwnika, ale już o grze do przodu mają średnie pojęcie. Wisła bezwzględnie potrzebuje kreatywnego ofensywnego pomocnika. Kogoś pokroju Mirosława Szymkowiaka. Kimś takim na pewno nigdy nie będzie Czech Tomas Jirsak. W obliczu poważnego urazu Łukasza Garguły, trener Skorża ma poważny problem. Obie flanki lini pomocy wyglądają nienajgorzej. Słoweniec Andraż Kirm po lewej oraz Patryk Małecki po prawej.

Jak na potrzeby Polskiej Ligi zupełnie powinno wystarczyć. Bardzo potrzebny jest natomiast silny wysoki napastnik, którego klub, podobnie jak bramkarza szuka bezskutecznie od dłuższego czasu. Gra wykorzystująca szybkość Pawła Brożka jest bardzo łatwa do rozszyfrowania dla rywali. Aby rozszerzyć wachlarz taktycznych możliwości trzeba dokonać niezbędnych zakupów. Jak więc trzech, nowych klasowych piłkarzy to zadanie dla działaczy Wisły. Obserwując ich ostatnie dokonania na rynku transferowym trudno nie oprzeć się wrażeniu, że i tym razem skończy się na obietnicach. Kalendarz również nie jest atutem Krakowian. Jak doskonale wiadomo, do końca sezonu, z powodu remontu stadionu są zmuszeni grać na obcych stadionach. Nie trzeba nikomu przypominać jak wielkim atutem Wiślaków było ich boisko i kilkanaście tysięcy fanatycznych kibiców. Powyższe argumenty jednoznacznie wskazują, że ekipę Macieja Skorży czeka niezwykle trudna runda wiosenna. Gra jak jesienią może okazać się niewystarczająca. Tu otwiera się pole do popisu dla zawodników by zrobili coś więcej niż oczekuje trener i poprowadzili drużynę do kolejnego tytułu. A może geniuszem błyśnie właśnie Skorża i przygotuje nową strategię, którą pokona ligową konkurencję? Czas pokaże.

Ponieważ bardzo łatwo jest tutaj o kontuzję, bądź jakiś poważniejszy uraz, który może doprowadzić do rehabilitacji i nie przyjemnych zabiegów. Kluby w Polsce pojawiały się powoli, początkowo piłkarskim miastem był Lwów, nie leżący już obecnie na terenach naszego kraju. Polski Związek Piłki Nożnej powstał oficjalnie pod koniec 1919 roku. Wtedy, gdy odzyskaliśmy niepodległość można było się zająć sportem w naszym kraju. Po 4 latach zostaliśmy przyjęci do FIFA. Historia naszego kraju nie jest jakaś bujna, kluby istniały już przed drugą wojną. Potem po niej powstało wiele nowych i piłka się rozwijała. Wielkiego poziomu nigdy nie osiągnęła, co widać po dzisiejszych wynikach. Ale kiedyś uzyskiwaliśmy dobre rezultaty. Na arenie miedzynarodowej dużej sztuki dokonał Widzew Łódź, a nasza reprezentacja  dwukrotnie zajęła 3 miejsce na mistrzostwach świata. W roku 1974, oraz w 1982 roku, były to największe osiągnięcia Polski w dotychczasowej naszej karierze. Za pierwszym razem mieliśmy ogromne szansę na zwycięstwo końcowe w tej imprezie. Jednak przegraliśmy w półfinale z Niemcami po sławnym „meczu na wodzie”, który toczył się w fatalnych warunkach, a nasza reprezentacja przegrała wtedy 1:0. W obecnych czasach na polskich stadionach gra 5700 klubów, podzielonych na dziesięć lig.

Od Ekstraklasy, aż po Klasę C. Patrząc na poziom rozgrywek naszej ekstraklasy, ciężko jest ja porównywać do zagranicznych lig. Jest to trudne, ponieważ jesteśmy znacznie słabsi. Nie możemy się niczym ciekawym wyróżnić. Raz na kilka lat wykreuje się w naszej lidze jakaś gwiazda, która potem trafia do dobrego zagranicznego klubu i próbuje z nim zwojować Europę. Cała historia Polskiej piłki nożnej w telegraficznym skróceniu dokładnie tak wygląda.